
…Conociche, máis profunda que o pracer,
Máis duradeira que o amor, a densa
Melancolía dos corpos,
O seu trunfo vacío, a súa canseira…
Alberto García Ulecia
E sen embargo nada é inútil
Cada cousa e cada acto posúe orde e harmonía
razón suficiente
sen aspirar a outra recompensa
sen buscar máis alta trascendencia
A fugacidade non merma a beleza
Vale mentres dura
Como a chama que en si mesma se consume
e que en si mesma se cumple consumíndose
A MELANCOLÍA DOS CORPOS
No moriré del todo, escribió el poeta que admiró y amó la belleza . No me devorarán la sucesión de los años ni la incesante fuga del tiempo , entonces POR QUÉ LA MELANCOLÍA...
A MELANCOLÍA DOS CORPOS (2008) del poeta gallego XULIO LÓPEZ VALCÁRCEL, publicado en una delicada edición manuscrita ( colección Soláster) con ilustraciones de NITO DAVILA, transmite por todos los poros de sus versos la BELLEZA, EL TERRIBLE DON DE LA BELLEZA , allí donde el vértigo de la vida contiene la infinita línea de sombras transida por la emoción.
Un hermoso libro de un gran poeta.
Un hermoso libro de un gran poeta.
"A LA MELANCOLÍA" de F. NIETZSCHE (1871)
(...) No te enojes conmigo, divinidad malvada,/porque con rimas dulcemente te orne./Aquel a quien te acercas se estremece ¡oh rostro terrorífico!/Aquel a quien alcanzas se conmueve, ¡oh malvado derecho!/Y yo aquí estremeciéndome balbuceo canto tras canto/y me convulsiono en rítmicas figuras:/fluye la tinta, salpica la pluma afilada,/¡oh diosa, diosa déjame - déjame hacer mi voluntad!/
" ¡La melancolía de todo lo terminado!"... Más allá del bien y del mal. Nietzsche

